บทที่ 14 พันธะร้อน วิวาห์สวาท EP14
“โทรมาทำไม ฉันบอกคุณแล้วไงว่าไม่อยากจะคุยกับคุณอีก”
ลลิตาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ที่ปลายสายยังไม่ยอมเลิกติดต่อหาเธอสักที ทั้งๆ ที่ก็ปฏิเสธด้วยความหนักแน่น ว่าจะไม่มีวันให้อภัย แม้จะรู้ว่าระยะหนึ่งปีที่ผ่านมา เจตคมและจิราจันทร์จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเดิม ถึงกระนั้นคนอย่างลลิตา ก็ไม่ยอมกลับไปกินของเก่าเหลือเดนจากใครเด็ดขาด โดยเฉพาะของจิราจันทร์คู่อริที่จะไม่มีวันญาติดีด้วย
“ลูกบัว ให้โอกาสพี่สักครั้งได้ไหม พี่สัญญาว่าจะปรับปรุงตัวเอง พี่คิดถึงลูกบัวมากรู้ไหมครับ” เจตคมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เพราะอยากให้ปลายสายเห็นใจและยอมให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง
“ฉันว่าคุณโทรมาบอกว่าคิดถึงผิดคนแล้วล่ะค่ะ เพราะว่าคนอย่าง ลลิตาไม่ใช่วัวไม่ใช่ควาย ที่จะให้คนอย่างคุณมาหลอกได้ง่ายๆ จำใส่สมองของคุณไว้นะคะว่าผู้หญิงที่สวยและเพียบพร้อมอย่างฉัน ไม่มีทางที่จะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับผู้ชายที่มั่วไม่เลิกอย่างคุณหรอก หวังว่าฉันจะไม่เห็นเบอร์ของคุณโทรเข้ามาอีก เอาเวลาไปดูแลคนรักชั้นต่ำของคุณเถอะค่ะ”
ลลิตาเอ่ยจบก็รีบวางสาย พร้อมกับกดปิดเครื่องทันที เพราะไม่ต้องการให้คนที่ทำตัวน่าเบื่อ ตื๊อไม่เลิกอย่าง เจตคมโทรมารบกวนอีก
ส่วนคนที่ถูกตัดสายไป ก็ได้แต่นั่งทำหน้าเศร้าอยู่บนเตียงนอน มองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่าอย่างเลื่อนลอย ห้องที่เมื่ออดีตเคยมีข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ มากมาย ที่หาซื้อได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ค่อยๆ ถูกนำไปขายเอาเงินมาให้ จิราจันทร์ได้ใช้จ่ายอย่างที่ต้องการ และนับตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เคยที่จะซื้อของใช้เข้ามาใหม่อีกเลย
และระหว่างที่กำลังนั่งคิดหาวิธีขอคืนดีอยู่นั้น อยู่ๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น ทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดต้องหันไปมองยังต้นเสียงด้วยความสงสัย ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปยังหน้าประตู เพื่อเปิดออกดูว่าเป็นใครกันที่มาหายามวิกาลเช่นนี้
“เซอร์ไพรส์ค่ะที่รัก”
จิราจันทร์โผเข้ากอดเจ้าของห้อง ทำราวกับว่าตัวเองนั้นคิดถึงเสียเต็มประดา ทั้งที่หญิงสาวไม่ได้มาหาชายตรงหน้านานถึงสามเดือน บทจะมาก็มาไม่มีบอกกล่าว ครั้นจะกลับก็ไปราวกับพายุ เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
สำหรับจิราจันทร์ สิ่งเดียวที่ทำให้มาห้องเล็กเท่ากับรูหนูแบบนี้ได้ มีเพียงเรื่องเงินเรื่องเดียวเท่านั้น และที่หายหน้าจากเจ้าของห้องไปเสียนาน ก็ไม่ใช่อะไร ในเมื่อเสี่ยที่รับเลี้ยงเธอนั้น ให้เงินมากกว่าไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า เรื่องอะไรจะมาดักดานอยู่ในห้องเล็กห้องนี้ ทว่าวันนี้ยังไงก็ต้องได้เงินกลับไปบ้าง ไม่อย่างนั้นได้นอนแห้งตายอยู่ที่คอนโดแน่ๆ เพราะอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ เสี่ยห้ามให้โทรไป เพราะต้องใช้เวลาอยู่กับครอบครัว
“ลูกจันทร์ คุณมาได้ยังไง”
เจตคมเอ่ยถามออกมาอย่างแปลกใจ เนื่องจากคิดว่าอดีตคนรัก จะหายไปจากชีวิตเขาเป็นการถาวรเสียอีก
“อะไรกันคะที่รัก ลูกจันทร์คิดถึงคุณน่ะสิคะเจ คิดถึงจนทนไม่ไหว เลยต้องรีบมาหาคุณ” จิราจันทร์แสร้งโกหกหน้าตาย พร้อมทั้งจุมพิตไปที่เรียวปากของชายหนุ่มเบาๆ หนึ่งที ให้รู้ว่าตนคิดถึงจริงๆ
“ผมว่าคุณต้องการเงินจากผมมากกว่าลูกจันทร์” คนที่รู้นิสัยของหญิงสาวดี มีหรือจะไม่รู้ว่าการมาในครั้งนี้ เพื่อจุดประสงค์อะไร
“ทำไมเจถึงได้ทำร้ายความรู้สึกของลูกจันทร์อย่างนี้ล่ะคะ” เมื่อเธอถูกดักคออย่างรู้ทัน จิราจันทร์ก็รีบกลบเกลื่อนโดยการสาวเท้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับหย่อนกายนั่งลงบนเตียงอย่างคุ้นเคย ไม่แม้แต่จะสบตาของคนที่กำลังจ้องมองอย่างหาพิรุธ
แต่เมื่อสาวเจ้าไม่ยอมสบตา เจ้าของห้องเลยจำต้องปิดประตูด้วยอาการสุดเซ็ง โดยไม่แม้แต่จะเดินกลับไปที่เตียงนอนที่เขาเพิ่งลุกเมื่อก่อนหน้านี้
“คุณต้องการอะไรก็พูดมาตรงๆ”
“เปล่าซะหน่อย ลูกจันทร์แค่คิดถึงเจเท่านั้นนะคะ” เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องไม่ยอมมานั่งข้างๆ หญิงสาวเลยต้องลุกขึ้นไปออดอ้อนเอาใจ โดยใช้ริมฝีปากปะพรมจูบไปตามใบหน้าและริมฝีปากของอดีตชายคนรักอย่างเช่นทุกครั้ง
“ปล่อยผมลูกจันทร์ อย่าเอาปากสกปรกของคุณมาโดนตัวผม”
เจตคมไม่ยอมให้อดีตคนรักมายุ่งวุ่นวายกับเขาอีกแล้ว เพราะครั้งนี้คนที่เขาเลือกจะเป็นลูกบัวที่มีค่า ไม่ใช่ลูกจันทร์ที่ไร้ราคา ราวกับดอกหญ้าข้างทางคนนี้
“อะไรกันคะ ทำไมเจถึงได้ว่าลูกจันทร์แบบนี้ล่ะคะ”
“คุณกลับไปหาเสี่ยที่เลี้ยงดูคุณเถอะ ผมไม่ได้ร่ำรวย มีเงินถุงเงินถังให้คุณได้ถลุงเล่นหรอก และอีกอย่างไม่ต้องกลับมาเหยียบห้องของผมให้เป็นเสนียดอีกเลย ผมขี้เกียจล้างซวยด้วยการเอาน้ำมนต์มาล้าง”
จิราจันทร์ถึงกับอึ้ง เพราะไม่คาดคิดว่าผู้ชายที่ไม่เคยมีปากมีเสียงอย่างเจตคม จะกล้าต่อว่าด้วยวาจาที่เจ็บแสบแบบนี้
